Biografie

Tine Hertmans werd geboren te Gent in 1947 en groeide op in Sint-Amandsberg. Daar doorliep ze de lagere school; daarna het lager middelbaar, afdeling Moderne Talen. Door omstandigheden, waaronder gezondheidsproblemen alsook het feit dat vrije studiekeuze voor meisjes blijkbaar nog geen evidentie was, verzeilde ze in het technisch onderwijs.

Om de verveling te verdrijven tijdens de voor haar saaie lessen, las ze onder haar schoolbankje stiekem in dichtbundels die ze op zolder gevonden had: Alice Nahon, Albrecht Rodenbach. Hun woorden achtervolgden haar tot in de slaap... Ze behaalde vlotjes haar diploma van Regentes Huishoudkunde, daarna ging ze aan de slag als leerkracht. In 1971 huwde ze met grafisch kunstenaar Tony De Bruycker.

Ze volgden samen avondlessen tekenen aan het Instituut Sint-Lucas: een droom ging in vervulling. Haar houtskooltekeningen en pastels werden door de leraar zo goed bevonden, dat ze aan de muur werden geprikt als voorbeeld. Tot haar afgrijzen werden ze allen gestolen: iemand behaalde er zijn diploma mee in de dagleergangen, een afknapper van formaat! Temeer toen ze later solliciteerde voor een baan als lerares Plastische Opvoeding en telkens weer werd afgewezen vanwege "het verkeerde diploma". Gefrustreerd gooide ze potloden en penselen in de hoek: ze zou ze nooit meer terug oppakken. Intussen werd ze, tussen talrijke miskramen door, moeder van een zoon en een dochter.

De combinatie job en gezin woog al te zwaar op haar geknakte fysiek; in 1981 trok ze de schoolpoort voorgoed achter zich dicht. De vrijgekomen tijd vulde ze in met vrijwilligerswerk, creatief bezig zijn, schrijven en lezen. Al roerende in de soep las ze verder in haar eerder begonnen lectuur... De drang om te schrijven overstemde inmiddels al het andere, de roep om naar buiten te treden klonk in bredere omgeving steeds luider. Alhoewel ze slechts aarzelend naar buiten trad, bleek dit nergens voor nodig: het eerste ingestuurde gedicht werd prompt gepubliceerd, het eerste kortverhaal werd meteen gehonoreerd met een prijs. Het voelde aan als thuiskomen. Toch waagde ze zich pas in 2006 aan haar debuut.

In 2009 werd zij in haar thuisgemeente Destelbergen aangesteld als Dorpsdichter. Het feit dat ze noodgedwongen elke letter in bed schreef, maakt dit verhaal bijzonder. Nog steeds is haar passie niet geluwd, ze werkt verder op eigen ritme.